Een prachtig oceaan-zicht, maar de regen belemmerd mijn zicht. Een steil klimmetje, maar de wind blaast me helemaal terug. Grote trucks denderen langs me heen en zwiepen de inhoud van de plassen over mij en mijn bagage. Heel veel winkeltjes zijn gesloten, parken, terrasjes en speelpleintjes zien er griezelig verlaten uit en de Oceaan die azuurblauw zou moeten zijn reflecteerd de kleur van de hemel, en die is grijs.
Duidelijk de verkeerde timing, duidelijk niet erg goed gepland. Blijkbaar kan ik er niet telkens vanuit gaan dat de zon schijnt als mijn fietsje en ik op pad gaan.
Bizar.
Gisteren aangekomen in de staat California, en helaas ook hier blijft de regen me achtervolgen en blaast de wind de verkeerde richting uit.
Maar bon, een andere soort vakantie dus. Ik logeer in motels, kijk elke avond naar een film en sta telkens versteld van de reclameblokken en de tv-programma’s. Ik word uitgenodigd voor een diner, krijg een lift om zo de tegenwind en de gevaarlijke kliffen te overbruggen en ik luister en praat vollop met de locale bevolking. Gisteren was dat met een kranig oud dametje die net terug was uit Parijs, daarna een eilandbezitter in een gigantische overdreven luxe-auto en ondertussen ben ik alweer 150km verder, vandaag had ik mijn koffiepauze met een dakloze in Starbucks te CrescentCity.
Het wordt een andere reis dan ik gewoon ben, ook hier is de routine onderbroken en moet ik telkens andere opties overwegen.
Boeiend, dat is zeker. En Amerikanen houden van Europeanen, gelukkig!
 |
 |
 |
 |
daklozen en omaatjes, ik dacht dat je knappe mannen ging bekijken